Pinion XII
Immaterial Reality
ถ้าผมเพียงแต่ให้เวลาตนเองมากพอ.... ที่จะนั่งในสวน สังเกตดวงดาว และพระจันทร์บนท้องฟ้า
ถ้าผมเพียงแต่ให้เวลาตนเองมากพอ.... ที่จะโทรศัพท์หาคนสำคัญหลายๆ คน และบอกเขาอย่างไม่จำเป็นต้องเคอะเขินว่า 'ชอบ'
ถ้าผมเพียงแต่ให้เวลาตนเองมากพอ.... ที่จะพักผ่อน หลับยาวๆ มากกว่าจะทำในสิ่งที่ตนเรียกว่า 'หน้าที่' เกือบตลอดเวลา
ผมไม่ค่อยทำงานได้ประสบความสำเร็จอย่างใจหวังเท่าไหร่
แต่ทุกครั้งที่ผิดหวัง ก็มักได้บทเรียนชีวิตใหม่ๆ เข้ามาเสมอ อย่างน้อย เราก็รู้ว่าควรปรับปรุงตรงไหน แก้ไขที่ใด และทำอย่างไร งานครั้งต่อไปถึงจะออกมาสมบูรณ์แบบจริงๆ
ในความเป็นจริงที่ไร้แก่นสารของผม อะไรๆ ก็เหมือนกับเดินไปตามเส้นทางที่ถูกขีดไว้เสียหมด แต่ขณะเดียวกัน พอถึงเวลาต้องเลือกเมื่อพบทางแยก ผมกลับ... ตัดสินใจไม่ค่อยได้ โลเล ไม่แน่นอน พึ่งพาตนเองไม่ได้หากไม่มีคำแนะนำจากคนอื่นคอยผลักหลัง คงเพราะผมไม่ได้ฝึกตนเองให้เชื่อมั่นในการตัดสินใจตั้งแต่แรก
คิดๆ ไปแล้ว ทำไมมนุษย์เราต้องดิ้นรนถึงขนาดนี้ด้วยนะ ขณะสัตว์อื่นมีมาตราฐานการดำเนินชีวิตแค่พอเอาตัวรอด
...............คงเพราะมนุษย์มี 'สมอง'
หากพระเจ้ามีจริง และพระองค์ทรงเลือกให้สัตว์แต่ละชนิดมีอาวุธที่แตกต่างกันไป อย่างนั้น อาวุธของ มนุษย์ ก็คงเป็น สมอง นี่แหละมั้ง มนุษย์เกิดมาโดยไม่มีเขี้ยวเล็บแหลมคมพอจะกัดของแข็ง หรือตะครุบเหยื่อ ไม่มีพละกำลังมหาศาล ไม่มีการปรับเปลี่ยนอุณหภูมิในร่างกายให้เข้ากับธรรมชาติ
แต่มนุษย์มี 'สมอง'
ที่ทำให้รู้จักประดิษฐ์อาวุธ
ที่ทำให้รู้จักสร้างงานศิลปะ
ที่ทำให้รู้จักคิดค้นภาษาของตนเองขึ้นมา
ที่ทำให้มีวัฒนธรรมแปลกๆ เกิดขึ้น
จนสุดท้ายก็กลายมาเป็นปัจจุบัน
ถ้าเป็นแบบนั้นล่ะก็ ในความเห็นผม..... การมี 'ปัญญา' ก็คงเป็นสิ่งสำคัญที่บ่งบอกความเป็นมนุษย์งั้นสินะ? แต่นับวันที่มนุษย์ยิ่งค้นพบอะไร ยิ่งดำรงอยู่นานไป มาตราฐานการดำรงชีวิตของมนุษย์ก็สูงขึ้นทุกที ทุกที ทุกที หากไม่ดิ้นรนก็ต้องตกงาน มีการเอาเปรียบ-เสียเปรียบ ในสังคม มันเป็นแบบนี้
กระทั่ง ด้านที่สวยงาม ยังมีเบื้องหลังที่โสมมเลย
ผมคิดเรื่องนี้มาได้นานแล้ว แต่ปะติดปะต่อมันไม่ค่อยได้ ตอนนี้ก็ยังปะติดปะต่อไม่ค่อยได้เหมือนเดิม ผมมันก็พวกช่างคิดไปเรื่อยๆ อยู่แล้ว.....
แต่ที่รู้อย่าง และไม่ใช่แค่ความคิดไร้สาระด้วย ก็คือ...
....
......
สำหรับผม ตอนนี้ โลกนี้... ไม่มีอะไรดีเลย
มีแต่แรงกดดันจากทุกๆ ฝ่าย ผมก็ยังทำตัวตามแบบของผมต่อไป เพื่อน... ผมมีเพื่อน แต่กลับไม่รู้จักคำว่า 'เพื่อนแท้' ซักนิด... มันคืออะไรงั้นเหรอ? คำว่า 'มิตรภาพ' เราควรจะเชื่องั้นเหรอ?? จะว่าไป ผมเองก็ไม่ได้นับถือคำว่ามิตรภาพมาตั้งแต่ต้นอยู่แล้ว.... เพราะเป็นสิ่งที่เราพึ่งพาไม่ค่อยจะได้....
แต่ผมก็ไม่ได้นับถือตนเอง... แม้หลายครั้งที่ต้องพึ่งพาตนเอง
ผมไม่เคยนับถือตนเอง ครั้งหนึ่ง มีคนบอกกับผมว่า ผมชอบพูดว่าตนเอง แต่ผมก็ไม่ได้ตั้งใจจะว่าร้ายตนเอง ความจริง ผมไม่เคยคิดว่ามันเป็นการ 'ว่าร้าย' ก็แค่ความจริงที่ถูกพูดออกมา มันผิดมั้ยหากจะพูดความจริง?
...ก็ไม่รู้สิ... ถ้าพูดความจริงมากไปก็คงโดนหาว่า ปากเสีย กับเขาเหมือนกัน
ช่วงนี้ ผมไม่ค่อยดีเท่าไหร่... หลายต่อหลายครั้งที่ก็ทำตัวเหลวไหล
...งานการที่ยังสะสางไม่เสร็จ... อีกไม่กี่วันก็จะสอบย่อยรวดเดียวสามสี่วิชา...
....อยากผ่านช่วงเวลาแบบนี้ไปเร็วๆ จัง.....
แก้ไขเมื่อ 14/12/2547 21:12:03
